Posts

Showing posts from September, 2017

टपली...💐

🙎🏻टपली... मंदिराबाहेर ठेवलेली पायताणं भिजली.. त्या बरोबर माझ्या अंतरातील मिजास... उफाळून जीभेवर आली.. हळहळली.. चडफडली.. अन् पुटपुटली... " छीsss आता माझे तलम.. मलमली मोजे ओले होतील ना ! " समोर.. फूटपाथवर.. मोडक्या.. विटक्या छत्रीखाली.. काटका.. फाटका.. तरूण व्रुत्तपत्र, पुस्तके विक्रेता.. पुढ्यात पुस्तके मांडून बसलेला.. क्षणात..  अवखळ वावटळ  आली.. धारा न्रुत्य सुरू झाले.. त्याची छत्री उडाली.. वर्षाराणीने पुस्तकांना अम्रुत पान दिले...  तो..काटका.. फाटका असून.. न चडफडता.. हासत.. हासत.. फाटक्या कपड्यात पुस्तके बांधून झाडाखाली.. दुकान थाटले.. Great !!! माझ्यातील मिजासीला.. गुर्मीला.. रडतराऊ व्रुत्तीला .. क्रुतीने .. टपली.. मारली !!! 🐤 असाच एकदा.. आडदांड.. द्वाड .. वारा.. गवाक्षातून.. भसकन.. आत शिरला.. अन् क्षणार्धात... माझ्या मौल्यवान.. फुलदाणीचा चक्काचूर झाला.. मी.. हुंदकत.. काचा गोळा करत राहिले.. इवली.. चिऊताई टकारून माझ्या कडे बघत होती.. वाऱ्याने पडलेले तिचे घरटे.. त्यातीलच .. काडी काडी.. वेचून.. माझ्या गच्चीत.. आडोशाला बांधत होती.. फडफडत होती.. चिवचिवत हो...

प्रेरक पितरे...

🌺प्रेरक पितरे.. आज सर्व पित्री अमावस्या..माझ्या जीवनात रक्ताच्या नात्याहूनही गहीरं नातं निर्माण करणाऱ्या सर्व विश्वासक..प्रेरक पित्रांचे आज स्मरण.. व चिंतन.. तश्या अनेक व्यक्ती आहेत की ज्यांनी मला घडवलं.. पण 2-3 जणांचा उल्लेख करते... 1) माई ** नाही रक्ताचे नाते.. पण होते जीवाभावाचे नाते. सर्वतोपरी नि:स्प्रुह  मदत करणाऱ्या व सतत आमच्यावर कासवी द्रुष्टी ठेवणाऱ्या माई नामक मात्रु दीपास आज मनोनमन!!! 2) फादर*** काँन्व्हेंट स्कूल चे सर्वेसर्वा.. Rev. Fr. D.C.Kamatha.लेकीला घेऊन गेले होते, तिला त्यांच्या शाळेत प्रवेश मिळावा या उद्देशाने... त्यांच्याशी गप्पा मारताना.. अचानक ते म्हणाले.. " तुमची भाषा प्रवाही आहे, अन् उच्चार एकदम स्पष्ट!!! लेकीसह तुमचे पण आमच्या शाळेत स्वागत !!! नंतर माझी सर्टिफिकेट्स बघून, रीतसर इंटरव्ह्यू घेऊन माझी नेमणूक करणारे, स्व वर्तनातून खूप काही शिकवणारे, माझ्या कुटुंबाशी एकरूप होणारे, एकेक गावेी  मी बदलत गेले, तरीही संपर्क ठेवणारे, सल्ला मसलत करणारे.. फादर.. नामक श्रद्धा दीपास आज मनोवंदन !!! 3) सीताबाई *** अनेक गावे बदलली.. अनेक मोलकरणी जोखल्य...

असहकार..💐

😄असहकार.. उद्धार... सिग्नलला हमखास वाहनाभोवती भिक्षेकरी गराडा घालतात... कीव येऊन.. पैसे, खाऊ दिला जातो... पण.. लक्षात घ्या... महाराष्ट्रात भिक्षा प्रतिबंधक कायद्यानुसार 800 एकर जागेवर 14भिक्षेकरी ग्रुहे .. त्यासाठी साडेतीनशे कर्मचारी, व वर्षाकाठी 16 कोटींचा नीधी तैनात आहे. साडेचार हजार भिक्षेकऱ्यांची क्षमता असून त्यात फक्त500 भिकारी आहेत. भिक्षेकरी ग्रुहात .. बागकाम, स्वयंपाक, स्वच्छता, शिक्षण सारे करावे लागते...म्हणून तेथे न राहता... हे आळशी भिकारी.. हात पसरतात, तोंड वेंगाडतात... हजारो  रुपये कमावतात. आपण असहकार करणे जरुरीचे... एकजुटीने.. संघटनाने.. वाहनात.. रस्त्यावर.. मंदिरात.. भिकारी दिसले तर त्यांना न सोकावता.. पोलीस मार्फत भिक्षेकरी ग्रुहात रवानगी करणे जरुरी. जोपर्यंत आपण अनभिज्ञ राहू.. तो पर्यंत.. आपल्याच खीशातून गेलेला..16कोटी निधी चा वापर ??? अन् केवळ सामान्य जनांच्या अज्ञानामुळे.. देश .. भिकाऱ्यांचा देश .. म्हणून ओळखला जाणार. देशात.. प्रत्येक असहाय्य घटकांसाठी निधी.. जागा.. कर्मचारी तैनात आहेत. पण... आपण सामान्य लोक ते न जाणता.. मदत.. सहकार.. कीव.. ...

पक्षी....

इटुकले .. पिटुकले .. धिटुकले .. पक्षी , निळ्याशार आकाशात .. चितारती नक्षी । क्षणार्धात भुईवरी , क्षणार्धात .. नभा .. गाणे गाती फांदीवरी .. उजळत प्रभा ! टोकरती .. काळी माती .. पेरताती दाणा , लहरती .. झोके घेती .. खुलवती राना । ठुमकत .. मुरकत .. वेळावती माना .. लचकत .. थिरकत .. सुखावती मना । नासलेले .. फेकलेले .. चिवडती कण .. फडफडे .. धडपडे .. थरारते ... क्षण । नाहीं खंत .. नाहीं खेद .. विसरती .. घाव .. खुले रंग .. खुले संग .. स्वच्छंदी .. धाव । घरट्यात .. आनंदात .. विसावतो थवा .. संयमन .. समाधान .. शिकवतो सर्वा । उन्नती गाडगीळ 🙏पक्षी

इवली पणती...💐

इवली पणती  ( जोडाक्षर विरहीत कथा) काल राजसचा वाढदिवस ! सारे घर आनंदले .. घरात ..बागेत .. लखलखते दिप नाचत होते , रंगीत पाने ,फुले,फुगे मिरवत होते .. रस रंग गंध उधळत होते ! छोटे लुकलुकते दिवे.. जणू नभी चे तारे !इवली पणती तेल वात लेवून निमूट बसली होती. .. मोठे दिवे डोळे वटारत , तिला खिज वत होते " आमचा थाट बघ ! नाहीं तर तू !" ती हिरमुसली ! हळू हळू नभ गाभुळले ... आसमंत अंधारले ! दिवे खूपच चमकू लागले ! सखे सोबती जमले ... राजन केक कापणार तोच ... लाईट गेले... गोंधळ! आजीने हळूच पणती लावली ... एका पणती ने दुसरी ... तिसरी ... सातवीं ... अशी तेजोमाला तयार झाली! केकभोवती सुबक रांगो ळी सजली ! चेहरे उजळले... घरदार आनंदले । शुभचिंतनाचा पाऊस पडला ! पणती गाऊ लागली ... " मी मिणमिणती पणती ... तेजोमय शांति।" उन्नती गाडगीळ 🙏 मोठे दिवे डोळे वटारत ... खिजवत.. चिडवत होते

Spoon feeding...

Spoon feeding.... आई.. बाबा... पक्षी आधी निवारा शोधतात मग पसारा !!! जोड़ीदार शोधणे.. घरटे बांधणे,पिलांचे रक्षण करणे,समर्थतेने करतात .मी सुद्धा तशीच पक्षीण शोधणार आहे. समर्थ भारतात २५..30 वयापर्यंत मुले पालकांवर अवलंबून असतात.मुलांना सावरणे,सजवणे यात ते पिचुन जातात. मग त्यातून हुंडा... मान पान , देणे.. घेणे इ . फास तयार होतात. तरी आई..बाबा .. तुम्ही आम्हावर मौल्यवान वस्तु,वास्तू ,पैसा खैरात करुन आम्हास दुबळे ,कमकुवत बनवू नका.Pl. no spoon feeding. आमचे घरटे काडी काडी जोडुन आम्ही बांधू! ठेचकाळू! पडू ! पुन; उठून उभे राहू! स्वावलंबन शिकू! स्वयंसिद्ध बनू!!! अगदी पक्ष्यांसारखे स्वैssssss!!!! 🙏 उन्नती गाडगीळ 🙏

आईच्या साड्या...💐

आईच्या साड्या... आठवड्यातून दोन दिवस मी माझी शाळा झाली की एका अनाथालयातील अंधासाठी वाचन करायला जायची. माझ्या आईला तो माझा उपक्रम भावला व म्हणाली... " मला पण तुमच्या संस्थेसाठी काही करावे वाटते, पण मी शिकलेली नाही व मिळवतीपण नाही " मी म्हणाले... आई , आमच्या संस्थेतील महिलांना तू साड्या दे. तुझ्या जवळ... पुणेरी, चंदेरी, इंदुरी, नगरी, माहेश्वरी, म्हैसुरी, बनारसी, पटौला, पैठणी, कांजीवरम.. भरजरी.. रेशमी.. सुती.. अनेक साड्यांचे भांडार आहे. काही साड्या तू  संस्थेला दे.. आणि आई सांगायला जड जातय... पण मी नेत्रदान प्रचारक लेखन करते.. जर तुझ्या मनाला कधी वाटलं तर.. हा फाँर्म भर..." बोलताना मला अश्रू आवरले नाहीत, मी पटकन माझ्या बेडरूममध्ये गेले.. मोकळी झाले. 3-4दिवसांनी आई पुण्याला जायला निघाली.. परत मागे फिरुन म्हणाली..." साड्या काढून ठेवते. दे त्या बायकांना." हे संभाषण आमचे 1997 मध्ये झाले. लगेचच आईला विस्मरण होऊ लागले.. तिला अल्झायमरने ग्रासले..आमचे विचार ..मन.. थरथरले. ती चैतन्य हरपून बसली.. आम्ही औदासिन्य लेऊन बसलो.ती खंगत चालली.. आम्ही खंतावत राहिलो. ती ग...

वाद्यांची ओळख...💐

ढम ..ढम.. ढम.. ढम... ढोल वाजे , टिम टिम टिमकी या .. रे.. या.. रे.. मिळून सारे, घेऊ... गिरकी । घण .घण..घण..घण घंटा वाजे, वाजे चौघडा ... भूई वरी बसून सारे ... घालू .. कोंबडा । डम .. डम .. डम.. डम... डफरी वाजे ,छुन् ..छुन पैंजण पद झंकार करा रे .. घालू .. रिंगण। चिप छ चिप चिप चिपळी वाजे , टिम टिम संबळ .. जल्लोषात गाऊ सारे .. घालु .. गोंधळ ! तिरी किटी धा.. तिरी किटी मृदंग वाजे, वाजे तिकडी हातात हात गुंफुन सारे .. खेळू फुगडी । ढिंग टाक् ढिंग टाक् टिमकी वाजे, वाजती चाळ .. तालात या तल्लीन होऊ,.. खुलवु मन माळ । ढण् ढण् ढण ढण मशाल पेटे , करु जागर ... हासत .. नाचत गाऊ सारे .. करु गजर । मोरया ... मोरया... गणपती बाप्पा मोरया ... मोरया... मोरया... गणपती बाप्पा मोरया !!! उन्नती गाडगीळ 🙏वा

प्राजक्त ओवताना...💐

प्राजक्त ओवताना .. फुले .. निर्जीव थाग्याला ... रंगीत व गंधीत करतात ! बकुळ फुले सुकली तरी .. तना मनाला गंधीत करतात , प्रसन्न करतात ! तस्सच असत या मंगल मूर्ति चे ! मातीची बनते ... मातीत मिळते ... परि चिरस्मरण राहे अंतरात ! निसर्ग तत्वे .. खूप काही शिकवतात ... आपणही उद्या मातीत मिळणार .. तन मन विसर्जन होणार ... तरी स्वकर्मातून ... सत् संयम, सत् विचार, सद् आचार यातून .. वर्तन गंधाचा एक धागा मागे ठेऊया ... म्हणजे पुढील पीढीला ... सुगंध देऊया ... चिरंतन !!! उन्नती गाडगीळ 🙏

आईच्या साड्या

आईच्या साड्या... आठवड्यातून दोन दिवस मी माझी शाळा झाली की एका अनाथालयातील अंधासाठी वाचन करायला जायची. माझ्या आईला तो माझा उपक्रम भावला व म्हणाली... " मला पण तुमच्या संस्थेसाठी काही करावे वाटते, पण मी शिकलेली नाही व मिळवतीपण नाही " मी म्हणाले... आई , आमच्या संस्थेतील महिलांना तू साड्या दे. तुझ्या जवळ... पुणेरी, चंदेरी, इंदुरी, नगरी, माहेश्वरी, म्हैसुरी, बनारसी, पटौला, पैठणी, कांजीवरम.. भरजरी.. रेशमी.. सुती.. अनेक साड्यांचे भांडार आहे. काही साड्या तू  संस्थेला दे.. आणि आई सांगायला जड जातय... पण मी नेत्रदान प्रचारक लेखन करते.. जर तुझ्या मनाला कधी वाटलं तर.. हा फाँर्म भर..." बोलताना मला अश्रू आवरले नाहीत, मी पटकन माझ्या बेडरूममध्ये गेले.. मोकळी झाले. 3-4दिवसांनी आई पुण्याला जायला निघाली.. परत मागे फिरुन म्हणाली..." साड्या काढून ठेवते. दे त्या बायकांना." हे संभाषण आमचे 1997 मध्ये झाले. लगेचच आईला विस्मरण होऊ लागले.. तिला अल्झायमरने ग्रासले..आमचे विचार ..मन.. थरथरले. ती चैतन्य हरपून बसली.. आम्ही औदासिन्य लेऊन बसलो.ती खंगत चालली.. आम्ही खंतावत राहिलो. ती ग...

खेळ...

☔🙏 खेळ🙏☔ मंगलमाते तुज नमन करते, खेळ आगळा मांडते । फुगडी माझी फुकाची, सर येवो मोत्यांची । पाट बाई पाट,निळा नाीळा पाट ,दुष्काळी ढगांची गर्दी दाट । सई बाईचा कोंबडा,आला दारी, गोणीत नाही दाणा,। बाड़ी त नाहीं पाणी। कुकुsssच्ssकु... झिम्मा ग पोरी झिम्मा... फाटा नाहीं  चुलीला... पैका नाहीं गाठीला । भांडण भू... आकाशाचं, मांडते तुझ्या दारात । नाच ग घुमा नाच ! शेतकरी रडे मनात, पिकं जळे शिवारात । नाचू मी कशी ? पिंगा ग पोरी पिंगा दहशतवादाचा दंगा । एक दिलाने गोफ गुंफुया , पर्जन्याचा मंत्र  म्हणुया .... वापि कूप तडागानाम् समुद्र गच्छ स्व: । टप..टप मोती  वेचुया... धान सूप नाचवुया । जय अंबे !!!! 🙏 उन्नती गाडगीळ 🙏

एक थरार...

एक... थरार... अमदाबादला आमच्या घराभोवती घनदाट झाडी.. बहरदार बाग.. त्यामुळे जंगली प्राण्यांचा मुक्त संचार.... रोजच दुपारी मी अंगणात.. चणे..टाकत असे व गुलमोहोरावरुन फडफडत मोर ते टिपत असे. दारात माझ्या पाच महिन्याच्या सोनुली ला घेऊन मी निरखत राही... मिटलेल्या रत्नजडित पिसाऱ्याने माझे अंगण झाडणारा... मोरपंखी मखमली मान थुलथुलत..डोळे टकटकत.. फदक् फदक् चालणारा .. टकटक दाणे टिपणारा.. मोर... अन् त्याच्या तालावर आपली इवली मान लुटुलुटू हालवत.. टुकुटुकू बघणारी माझी सोनुली... ... माझ्या मांडीवरचे राजस अन् अंगणातील.. लोभस मयूर विभोर मी निरखत राही... एक दिवस माई आल्या.. एकदम भडकल्या... " अग,उन्नती.. केवढा हा धीट्टपणा.. अग.. जंगली मोरासमोर बसू नाही.. मोहात पाडतो अन् बाळाला टोचून टोचून मारतो...अन् स्वतःच टाहो फोडतो... अरे बापरे ! मी थरथरले!!! क्षणार्धात दार घट्ट बंद केले... 4-5 दिवसांनी.. एकदा रात्री.. रेडिओ वर आपली आवड चालली होती.. अन् मी बाळाच्या आवडी जपतहोते..... दुधाची वाटी घेऊन.. बाळाला मांडीवर घेतले.. तेवढ्यात एक आडदांड रानमांजर.. टूनकन् उडी मारून आली (काँट खाली लपून बसल...

मनोवंदना

मनोवंदना.. पितरांना... अनादिकालापासून आपण न पाहिलेल्या देवाचे अस्तित्व मान्य करतो,गणेशोत्सव.. दुर्गोत्सव साजरे करतो.पाण्यासम धन व उर्जा खर्चतो.  वास्तू नेहमी तथास्तु म्हणते.. जिला चालता.. बोलता येत नाही.. भावना नाहीत.. तिला आपण शांतवतो.. पूजतो. .. सजवतो... याउलट.. अपल्या पूर्वजांच्या अंगाखांद्यावर आपण वाढलेले असतो.. त्यांच्यातील गुण.. आज आपले अलंकार बनून, आपण त्या अलंकारांसह मिरवत असतो.. गाजत असतो.. गाजवत असतो.हे मान्य करावेच लागते.. तर मग.. श्राद्ध.. पक्ष.. करावे का नाही.. श्रद्धा.. अंधश्रद्धा.. वगैरे चर्चा रंगत असतात. कर्म कांड, ज्योतिष शास्त्र, हे टिकेचे विषय ठरतात. जगात सर्वत्र वर्षातील काही दिवस पितरांच्या साठी राखीव असतात. उदा. Holiwin वगैरे. तरी आपल्या पूर्वजांच्या स्मरणार्थ.. कर्मकांड करा न करा पण निदान.. आपल्या पूर्वजांनी गाजवलेल्या पराक्रमाच्या गोष्टी.. धडाडी चे प्रसंग, कर्तृत्व.. काही ह्रद्य आठवणी.. त्यांचे प्रसंगावधान  काही आदर्श..  पुढच्या पिढीला सांगुया... त्यांच्यामुळे आज आम्ही असे घडलो .. हे आवर्जून सांगुया.. त्यांच्या स्मरणार्थ दीप लावुया......

आर्द.. शश्रावण घन

🌾आर्द्र.. श्रावण घन.. 1976 .. श्रावण मास.. घरी श्री. सत्यनारायण पूजा करायचे ठरवले. वेदशास्त्र निपूण जोशी गुरुजींना पूजेसाठी पाचारण केले. वयोमान बघता.. रिक्षा नेच यावे असे निक्षून.. दोन्ही वेळचे भाडे दिले.. ठरल्या वेळी.. गुरुजी दारात.. पाय धुवून.. कद नेसून.. सूर्या ला अर्घ्य देऊन.. ती तेज:पूंज मुर्ती.. पूजा.. सांगण्यास सिद्ध... " पूजेची तयारी छान हो " असे म्हणून.. श्री. गणेशा..आवहन.. पूजन... नवग्रह पूजन.. खणखणीत उच्चार.. श्वासांच्या तालावर.. मंत्रांचे आरोह.. अवरोह..चालू होते.. अचानक लय बिघडली.. वाचताना.. त, न, प, म.. अक्षरात गडबड होऊ लागली.. अं.. काय .. बरं.. हे.. असं.. तर.. गांगरणे.. वेळ मारून नेणे.. सुरू झाले..नेत्रातून धारा.. मी त्यांच्या जवळ गेले.. बघितलं... हस्ताक्षरातील.. जीर्ण पोथी.. छिन्न.. विच्छिन्न पर्णे.. अक्षरे.. पुसलेली.. मिटलेली.. मी चाटच पडले.. मग.. मी.. हातात पोथी घेऊन पूजा सांगितली... अक्षरे.. पुसली गेलेली... माझ्या तरुण वयालाही न उमगणारी... कथा.. मात्र त्यांनी रंजकतेने खुलवत सांगितल्या. श्लोक .. भजने.. आरत्या.. सहस्त्र नामावली.. हरिपाठ...

पाहुणा ...

🌺 पाहुणा... दहा दिवसांचा हा पाहुणा.. दशदिशा उजळुनी गेला.. अनेक विद्या.. कला गुणांना फुलवून.. मंत्रांचा वर्षाव करून..तंत्राला नमवून..यंत्राला चालना देऊन.. चराचरात चैतन्य निर्माण करून... मंत्रमुग्ध करुन..श्रेय.. प्रेय.. मधुर.. कटू.. सारे अंगिकारुन .. हासत..हासत.. भरभरून आशीर्वाद देत.. मनाला हुरहूर लावून विसर्जित झाला... पाहुणा कसा असावा  व कसा नसावा याचा वस्तू पाठ देऊन गेला... ज्याची जशी स्थिती.. परिस्थिती.. मनस्थिती असेल त्याच्याशी जुळवून घ्यावे... हा महत्त्वाचा संदेश देऊनी गेला... पाहुणे म्हणून जावे, त्यालाच निंदावे..त्याच्यावरच स्वामित्व गाजवावे.. त्याच्याविषयी दुसऱ्याचे कान भरावे.. त्यामुळे त्याचे जीवन उद्ध्वस्त करावे..ऐसें न वागावे.. पाहुण्याने शिरजोरीने त्या घराची.. नात्याची मोडतोड न करता.. तडजोड करावी... त्या घरातील व्यक्तीला मान द्यावा.. मान घ्यावा.. हा खूप मोठा धडा.. जो .. वयोज्येष्ठ, ज्ञानश्रेष्ठांना सुद्धां अवगत नाही.. तो .. मनोसंयम.. शिकवणाऱ्या गौरीनंदनास शतशः नमन । *** ***उतार वयात प्रत्येकावर वेळ येते.. पाहुणे.. बनून राहण्याची*** तेव्हा.. घेऊया , निमूट...

व्याख्या...

जटिल.. कूट प्रश्नांची उकल, सखोल संशोधन करून.. ज्ञानाच्या.. मर्यादेच्या सर्व सीमा पार करून.. अंतर्मनाने.. प्रेरीत होऊन.. अतीव कष्टाने.. तनमनधन वेचून.. नि:स्प्रूह व्रुत्ती ने.. वेळ खर्च करून.. सडेतोड निर्भिडतेने.. समर्पक उत्तर देऊन.. त्या व्यक्ती ची क्षुधा.. प्यास शांतवतो.. अन् स्वतः समाधान पावतो.. तो खरा शिक्षक.. उन्नती गाडगीळ🌹🙏व

पोतराज...

🍁 पोतराज... पुरुष असुनही भरपूर केसांचा अंबाडा.. भाळी हळदी कुंकू चा मळवट.. घोळदार घागरा..त्याला बांधलेले खण.. कमरेला.. घुंगरु माळ..पायात मोठे जाड वाळे..भरदार मिश्या..गळ्यात कवड्याची माळ..हातात.. कोरडा.. एक स्त्री.. मरीआई चा देव्हारा डोईवर घेऊन. ..हाती मोरपिसाचा कुंचा घेऊन... साथीदाराच्या सुंद्री व डफरीच्या तालावर बेभान.. नाचत राहते.. पोतराज दंडाला दोरी करकचून बांधून... डोळे वटारत.. हातातील कोरडा हवेत फिरवत स्वतः च्या च पाठीवर फटाफट आवाज काढत नाचत होता.. .... दार उघड बये दार उघड... .... मरी आई दार उघड... .... लक्ष्मी आई दार उघड... सुटला.. वारा.. .... पडती .. धारा... आवर... पसारा । त्याच्या प्रत्येक फटकाऱ्या बरोबर ती स्त्री.. प्रश्न विचारते... आई.. सुगी होईल का ?       ... पाऊस पडलं का?      ... रोग राई टळलं का ? डफ वाजतच राहतो... ... *** तो पोतराज आपला प्रतिनिधी... प्रत्येक मना मनात एक पोतराज दडला आहे... मनावर प्रश्न रुपी कोरडे मारूया... श्री. समोर.. आज.. असमाधान.. अस्वच्छता.. अश्लीलता.. स्वैराचार.. भ्रष्टाचार.. व्याभिचार.. प्रदू...

निर्मळ वाट...

🌾निर्मळ वाट (बक्षीस पात्र कथा) *** जोरदार वाऱ्याने पणती विझली.भिंतीवरील फोटो हारासकट खाली पडला. सुमती बाईंच्या डोळ्यात पाणी तरळले... *** 28 वर्षे झाली, ते जाऊन !!! दोन चिमुकल्यांना मोठ्या धीराने एकटीने वाढवले.स्थैर्य दिले. मुलगा सियाचीनला तर मुलगी अमेरिकेत.. मस्त मजेत. आता मात्र सुमतीबाईना एकाकी पण नकोस झाले. घर खायला उठले. *** दोन वर्षापूर्वी, सतीश जींची ओळख झाली. आयुष्याच्या सायंकाळी दोन जीव एकमेकांत गुंतत गेले, सोबत हवी हवीहवीशी वाटू लागली. संगत सुसह्य झाली. आणि अचानक एक दिवस सतीशजींनी विचारले... " सुमतीबाई, आपण विवाह करावा का ?" ***क्षणभर सुरकुतल्या चेहऱ्यावर रोमांच फुलले. पण  सारासार विचार करून अंतर्मनाने एक 'निर्मळ वाट' दाखवली. सुमतीबाईनी पत्र लिहिले... प्रिय सतीशजीं, आपण दोघेही वयाने पोक्त. विचार भान ठेवणे रास्त. ओढ.. आधार.. सोबत.. सहानुभूती.. म्हणजे प्रेम का? का गरज ?विवाह हे फक्त दोन तनामनाचे मिलन नाही, तर दोन कुटुंबांचे भावबंधन होय ! आपली मुले लहान असताना विवाह केला असता, तर परस्परांना समजून घेऊन ,चारही मुलांना आई..बाबा माया छत्र मिळाले असते....

भलं रं..

भलं...रं दाना मोती हाय रं। पन् बाज़ारात भाव नाम रं। विहिर बारव हाय रं पन् पान्याचा टिपुस नाम रं। भलं रं दादा भलं रं ।। असे दु:खद सूर मिष्किलतेने भल री त शेतकरी ओवतो . आंश्रूंची फुले मातेला अर्पण करतो . ग्रामीण गोडवा,रांगडेपणा,असिम आशावाद,अदिम विश्वास,सहज दर्शन! निसर्ग नुसता नेपथ्य नसतो ,तर संवादत असतो! भलं रं = शुभंकर! गुडघाभर पाण्यात भात लावताना कंबरड तुटत ,पाय चिराळतात , हात सोलवटतात पण मन गाते ! सकारात्मकता,निसर्गाचा ठेका ...अवघा रंग एकहोतो . नतमस्तक मनातून अक्षरे ओघळतात... पावसानं करावं भलं रं । मोत्यानं शिवारं फुलावं रं । भल रं । दादा भलं रं ।   उन्नती गाडगीळ

सुश्रुत बनुया..💐

श्री. व्यासांच्या ओजस्वी वाणीतून अविरत स्त्रवणारा तेजस्वी शब्द न् शब्द आपल्या कर्णात साठवत श्री. गणेशाने अगाध दान ... मानवाच्या झोळीत घातले. .. ही कथा सर्वश्रृत आहे .. प्रज्ञाचक्षूचा विकास करण्याचे ' श्रवण ' हे माध्यम आहे हा मंत्र स्वकृतीतून दिला . अन् आपण .. तना मनाची तद् रुपता दाखवणा-या गणाधिपती समोर कर्णकर्कश्य संगीत लावतो ! ध्वनि प्रदूषण करतो ! किती विरोधाभास! सध्या बाल वयातच कर्णदोष , दृष्टि दोष फोफावत आहेत,निर्जीव यंत्राचे कर्णकटु संगीताचा संस्कार बालकांच्या कानावर न करता सजीव निसर्गातील ताल.. लयबद्धता ग्रहण करणे ... आकलन करणे ... दाद देणे ... श्रवण तंत्र विकसित करुन यशस्वी जीवन मार्ग मुलाना दाखवुया ध्वनि प्रदूषण टाळुया .. सुश्रृत बनुया ... श्रावण ऋतु ने सुबत्ता दान दिले.. भाद्रपद विद्वत्ता अंगा खांद्यावर घेऊन येतो . आपण अंगिकारुया ... चला तर सुश्रृत बनुया वर्धितत करुया ... भादवाचा गोडवा ...  कान तयार करुया .. उन्नती गाडगीळ 🙏

प्र.के.अत्रे..भेट..

शिरीष पै. यांचे पिताश्री हे स्टेडियम वर आले होते. त्यांना काहीतरी दैवी सिद्धी प्राप्त होती. त्यांच्या रुममध्ये मी,आई,आजी,आजोबा नमस्कारासाठी गेलो होतो. आम्ही नमस्कार केल्यानंतर.. ते कोपऱ्यात भिंती कडे तोंड करून उभे राहिले. व जोरदार आवाजात संवाद सुरू झाले.. एकटेच ..बोलत होते असे मला वाटले पण.. ते प्रत्यक्षात श्री. गणेशाशी बोलत होते. असे ते म्हणाले. जसजसे माझे वय वाढत गेले.. त्यांचा जीवन परिक्षण करता.. त्यांचा आवाका, अनेक क्षेत्रातील प्रभूत्व, भारदस्त व्यक्ती मत्व , बौद्धिक क्षमता. उत्तुंग झेप बघताना, खरचं त्यांचे गणेशाशी.. बुद्धी दात्याशी अलौकिक नातं असावं, याची मला खात्री पटत गेली. निव्वळ थोतांड नव्हते. विशेषतः संयुक्त महाराष्ट्र चळवळीत.. त्यांच्या लेखणीतून अक्षरशः ठिणग्या उडाल्या. 1मे 1960 मी अल्पवयीन होते. पण कळत्या वयात अत्र्यांचे समग्र वांड्गमय वाचले तेव्हा.. अंग थरारले.अन् श्री. गणेशाचे व त्यांचे नातं उमगलं. मी स्वतः ला खूपच भाग्यवान समजते की मला त्यांचा भरभरून .. पाठ थोपटून आशीर्वाद मिळाला. जुजबी संवाद ही साधता आला. अशीच क्रुपा द्रुष्टी श्री. गणेशाची आपल्यावर रहो हीच...

गरज आहे का?

गरज आहे का ??? काल श्री. गणेशाची सुबक मुर्ती मनात साठवत,मंदिरातून बाहेर पडले..  ... वर्षा नर्तनानंतरचा मंद वारा.. ओलेती झाडे.. त्या तून ठिबकणारे थेंब मनाला सुखवत होते... मुलांच्या खेळाला उधाण आले होते.. .... ... हे आनंद क्षण वेचायला.. त्या मुलांच्यात मिसळायला... त्या अडीच वर्षीय बालकाची धडपड चालली होती... ....पण.. त्याची सुविद्य माता.. त्याला खेचत.. ओढत.. ट्यूशनला नेत होती.. त्याचा संपूर्ण असहकार होता.. तो हट्टून.. अडून बसला .. अन् ही माता.. ... सकाळी तीन तास शाळा.. दुपारी ट्यूशन.. सायंकाळी.. संस्कार वर्ग.. या दुष्ट चक्रात त्याला अडकवत होती... खरचं गरज आहे का... बाल वयापासूनच.. सर्व गुण संपन्न तेचे ओझे त्या जीवावर लादायची? ... खरचं गरज आहे का... सतत क्लास.. मधे अडकवून.. सुशिक्षित मनामागची असमर्थता दाखवण्याची ? .. .. खरचं गरज आहे का... .. बालमन मोडून.. स्पर्धा.. इर्षा.. तुलना..चक्रात गुंतून..  वारेमाप पैसा.. खर्च करण्याची? खरचं.. गरज आहे का... मुलाला.. आपल्या तालावर.. नाचणारं खेळणं बनवण्याची ? ... खरचं गरज आहे का... बाल वयापासूनच.. त्याला.. अमीष दाखवण्याची....